امیر نیری – توییت اخیر مشاور وزیر ارتباطات درباره قطع نشدن اینترنت پس از جام جهانی، بیش از هر چیز یادآور یک تناقض قدیمی است. در روزهایی که شایعه قطع اینترنت مطرح شده بود، مسئولان آن را تکذیب کردند و حالا برخی چهرههای نزدیک به وزارت ارتباطات با لحنی پیروزمندانه از این موضوع سخن میگویند؛ گویی مانع وقوع یک تصمیم بزرگ شدهاند.
اما همین وزارتخانه در تمام دورههایی که اینترنت کشور محدود یا قطع شده، همواره تأکید کرده که تصمیمگیر اصلی نیست و اختیار این موضوع را در دست ندارد. اگر چنین است، چگونه امروز قطع نشدن اینترنت به عنوان یک موفقیت به نام وزارت ارتباطات ثبت میشود؟
واقعیت این است که اگر ادعای خود وزارت ارتباطات را مبنا قرار دهیم، این نهاد نه در زمان قطع اینترنت نقش تعیینکنندهای داشته و نه در زمان وصل ماندن آن. بنابراین «قطع نشدن اینترنت» نمیتواند دستاوردی باشد که نیازمند جشن و روایتهای قهرمانانه باشد.
کاربران اینترنت در ایران عملکرد نهادهای مسئول را نه با توییتها و ژستهای رسانهای، بلکه با تجربه روزمره خود میسنجند؛ تجربهای که در سالهای اخیر بارها با قطعی، محدودیت، فیلترینگ و اختلال همراه بوده است. در چنین شرایطی، دستاوردسازی از اتفاقی که اساساً نباید رخ میداد، بیش از آنکه نشانه موفقیت باشد، نشانه فاصله گرفتن از مسائل واقعی کاربران است.
این در حالی است که کارنامه دولت در حوزه اینترنت، دستکم از نگاه بسیاری از کاربران و فعالان اکوسیستم دیجیتال، چندان قابل دفاع نیست. از زمان جنگ ۱۲ روزه سال گذشته تاکنون، اینترنت ایران دورههای طولانی محدودیت و اختلال را تجربه کرده و وزارت ارتباطات در تمام این مدت نتوانسته نقش مؤثری در جلوگیری از این وضعیت یا بازگرداندن سریع شرایط عادی ایفا کند. حتی برخی از طرحهایی که بهعنوان راهکار معرفی شدند، از جمله ماجرای «سیمکارت سفید»، بیش از آنکه به حل مشکلات کمک کنند، با حاشیهها و انتقادات گسترده همراه شدند.
از سوی دیگر، وعدههای مربوط به کاهش محدودیتها و بهبود دسترسی کاربران نیز عملاً به نتیجه ملموسی نرسیده است. برخی پیامرسانها مانند واتساپ که انتظار میرفت پس از پایان محدودیتها به شرایط سابق بازگردند، همچنان با موانع دسترسی مواجهاند و وزارت ارتباطات نیز نتوانسته نشان دهد در این حوزه از قدرت و نفوذ کافی برای تحقق وعدههای خود برخوردار است.
منبع
