عباس کاظمی: اینترنت طبقاتی یعنی تولید آگاهانه نابرابری

عباس کاظمی را معمولاً با شهر می‌شناسند؛ با پرسه‌زدن در پاساژها، با روایت‌‌کردن زندگی روزمره و با خواندن رفتار آدم‌ها در دل فضاهای شهری. حالا اما همان زندگی روزمره‌ای که او سال‌ها درباره‌اش نوشته، یک لایه تازه پیدا کرده: اینترنت. اینترنتی که به‌تدریج مثل خود شهر، مثل خیابان و مرکز خرید، تبدیل به بخشی از تجربه زیسته آدم‌ها شده با این تفاوت که این ‌بار دسترسی به آن برای همه یکسان نیست. در گفت‌وگو با او در مقام یک جامعه‌شناس سراغ همین نقطه رفتیم؛ جایی که اینترنت طبقاتی به لایه‌های گوناگون جامعه نفوذ کرده، از یک تصمیم سیاستی فراتر رفته و وارد زیست روزمره شده است. کاظمی از این می‌گوید که چطور این شکل از دسترسی نابرابر، نه‌فقط یک شکاف تکنولوژیکی بلکه نوعی نظم اجتماعی تازه می‌سازد؛ نظمی که به تعبیر او می‌تواند جامعه را به‌سمت «کنترل‌شدگی» ببرد و حتی حافظه و تجربه مشترک آدم‌ها را هم دوپاره کند.   امروز که سرتیتر روزنامه‌ها را نگاه می‌کردم، تقریباً در ۲۰ روزنامه سراسری کشور به موضوع اینترنت پرو پرداخته بودند. از دید یک جامعه‌شناس، اینترنت طبقاتی به چه معناست؟ پرسشی پنهان هم در سوال شما وجود داشت و آن این است که چرا واکنش‌ها نسبت به اینترنت طبقاتی محدود است. یکی از دلایل این مساله تداوم یافتن خاموشی دیجیتالی است. بر این اساس بخش عمده و بدنه جامعه نمی‌توانند به این مساله واکنشی نشان دهد و از سوی دیگر، افرادی مانند روزنامه‌نگاران که از این امکان استفاده می‌‌کنند نیز در موقعیتی هستند که به‌دلیل سردرگمی، در حال حاضر امکان نشان‌دادن واکنش ندارند. نکته بعدی این است که هنوز حساسیت لازم به این مساله در جامعه آشکار نشده و به نظر من به‌زودی سر‌و‌صداها بلند می‌شود. اینکه هنوز حساسیت زیاد نشده یعنی چه؟ به‌دلیل ادامه شرایط جنگی و ناپایدار، جامعه هنوز به حالت طبیعی خود بازنگشته و در انتظار پدیده‌های بعدی مکث…