جنگ همیشه فقط در میدان جنگ تعریف نمیشود و آثارش نیز محدود به میدان جنگ و سربازان این میدان نیست؛ گاهی اثرش را دیرتر، در جایی میگذارد که کمتر به چشم میآید. جایی مثل تحریریه یک رسانه.
در ۴۰ روز جنگ و پس از آن، ما در «پیوست» تلاش کردیم همان کاری را بکنیم که همیشه کردهایم؛ روایتکردن، تحلیلکردن و ایستادن کنار اکوسیستم اقتصاد دیجیتال. حتی پیش از آن، در قطعی اینترنت دیماه، یا جنگ ۱۲روزه، با همه محدودیتها و اختلالها، به هر شکل ممکن مجله را منتشر کردیم. کار سخت بود، اما شد.
اما واقعیت این است که بعضی از ضربهها با تاخیر خودشان را نشان میدهند.
امروز، در دورانی که از بیرون به نظر میرسد سیل خبر در جریان است، ما با واقعیتی متناقض روبهرو هستیم: اکوسیستم اقتصاد دیجیتال ایران کوچکتر شده و بهتبع آن، کارکردن برای پیوست نیز سختتر شده است مخصوصاً اگر کوچکشدن اقتصاد دیجیتال به قطعی اینترنت نیز گره خورده باشد.
اولین نشانه این تغییر، حذف بخش «جهان» از مجله است؛ بخشی که ۱۴ سال، در ۱۴۳ شماره، یکی از بخشهای ثابت ماهنامه پیوست بود. بخشی که بر پایه ترجمه و اتصال به جریان جهانی فناوری شکل گرفته بود. اما در غیاب دسترسی به اینترنت بینالملل دسترسی به منابع نیز محدود شد، ازهمینرو در این شماره مجبور شدیم این بخش را حذف کنیم هرچند امیدواریم در شمارههای بعدی دوباره موفق شویم این بخش پرمخاطب مجله را برگردانیم و مخاطبان این بخش را حفظ کنیم.
پیوست همیشه گفته است که حیاتش به حیات اکوسیستم گره خورده. ما در دل همین زیستبوم زندگی و با آن رشد کردیم. فشار روی این اکوسیستم بهتدریج به فشار روی پیوست منجر خواهد شد، درست مثل یک بازی دومینو در این وضعیت باید منتظر باشی تا نوبت به تو برسد!
در این مقطع، برای ادامهدادن ناچار شدیم تعداد صفحات مجله را کاهش دهیم. تصمیمی که نه مطلوب ماست و نه انتخاب اولمان. اما این تنها دلیل نبود. همزمان با محدودیتهای اینترنتی و شرایطی که بخشی از آن بهدلیل جنگ تحمیلی است، بازار کاغذ نیز در شوک فرو رفت؛ قیمتها افزایش پیدا کرد و تامین کاغذ بهطور ناگهانی دشوارتر شد. در چنین موقعیتی، مجبور به کاهش تعداد صفحات مجله شدیم تا بتوانیم از این بحران عبور و خود را بازسازی کنیم.
بااینحال، مساله فقط یک مجله نیست.
اینترنت، پیشنیاز و زیرساخت است. بدون آن، نه فقط رسانه، که کل زنجیره تولید و مصرف محتوا دچار اختلال میشود. مخاطب، منبع، خبرنگار، تحلیلگر؛ همه در یک شبکه به هم متصلاند و وقتی این شبکه قطع میشود، زنجیره بههم میریزد و برقرارکردن این زنجیره زمان میبرد.
اما در عین حال، تلاش کردیم جریان اطلاعرسانی متوقف نشود. ما همچنان تلاش میکنیم از طریق وبسایت پیوست و کانالهای ارتباطیمان (در وضعیت کنونی سایت پیوست، کانال بله و آپارات) روایت و تحلیل را ادامه دهیم. شاید مجله کوچکتر شده باشد، اما انتشار خبر و پیگیری تحولات متوقف نشده است.
ما میکوشیم بهزودی به همان سیاقی که ۱۴ سال با آن پیش آمدهایم برگردیم. اما بازگشت فقط به اراده یک تحریریه وابسته نیست. به احیای همان زیستبومی بستگی دارد که امروز کوچکتر شده است.
منبع
